СӨЙЛЕТИЎ
Қарақалпақша
ф. Адамның басқа адамды тыңлаўы, оның пикирлерин билиўи.
— Биз де соны ойласып отырмыз, Ереке, — деди Әжинияз батырды сөйлетип, мийзамын билген соң (К.Султанов).
Қалпағың қап-қара, көкирегиң аппақ, Сый-хүрмет шапаны бойыңа шап-шақ, Саған оңай қара жерди сөйлетиў, Маған мүшкил тәрийпиңе сөз таппақ (И.Юсупов).
Ақшамы менен уйқыламай, жалғызын баўырына басып ийискеп, сөйлетип, сөзин тыңлап шыққан Оразан батыр жаў-жарағын асынып, алаяқ торысына минген еди (Т.Қайыпбергенов).