ҚАЛҚЫЎ
Қарақалпақша
ф. 1. Бир нәрсениң, суйық заттың түбине батпай, бетинде жүзип жүриўи, ығыўы.
Торсылдағы жарылған балықлар суў бетиңде қалқып жүреди.
2. аўыс. Белғили бир суйық заттың бетин, жүзин қалпып алыў.
Айжан сорпаның бетиндеги майды қалпып алды да, дузлыққа қуйды.