ТИЛЛЕСУ
Қарақалпақша
ф. 1. Сөйлесу, бир-бири менен пикирлесу.
Жүмагүл түйинди, бирақ тиллесуге батылы бармай, тек көз асты менен оған қарап қояды (Т.Қайыпбергенов).
Әжинияз усы Гүлбий арқалы қыз бенен тиллесермен бе деп киятыр (К.Султанов).
2. аўыс. Хабарласыў, ушырасыў, жолығысыў.