СӨНИЎ
Қарақалпақша
ф. 1. Жақты яки жанған оттың тоқгалыўы, өшиўи.
Ол сөнген жулдыз ба деп ойлайман (Ө.Хожаииязов).
Қаст еткенин өлтирди, Жанған отын сөндирди («Мәспатша»).
2. аўыс. Тоқгаў, питиў, таўсылыў.
Дәрт сөнер курып дәрманың, Зая болғандай қырманың (С.Мәжитов).
Тышқан аңлыған пышықтай Қаракулдың жүзине тигилип турған баққалды куўандырғандай еди, бирақ ол ушқынлар тез ғана сөнди (К.Кәримов).