СӘЙИР
Қарақалпақша
ат. Гезиспе, айланыспа, қыдырыспа.
Нешше жыл тағымда дәўранлар сүрдим, Дағларды сәйир етип қус салып жүрдим («Алпамыс»).
Сәйир әйлебан гезип ол саати заман, Ақыл- хуўышым алып кетти бир пәри (Әжинияз).
Жазғы кеште Әнхар бойында әсте, Сизлер менен сәйир етсем мен хәр ўақыт, Мейли Ташкент болсын, мейли Нөкисте, Сиз бенен көрисиў мен ушын бахыт (И.Юсупов).
Ҳаял үйиниң екинши бөлмесинде сәйир етиўге таярланып атырған қызы менен оны гүзетпекши отыз- отыз бес жаслардағы жергиликли хаял Патмаға тапсырар еди (К.Кәримов).