ПАНҚЫЛДАҚ
Қарақалпақша
кел. Мақтаншақ, таңқылдақ, аңқылдақ.
Ол әўелги күнлери, есигине әри паңқылдақ, әри өзгелерге сөзи өтимлирек биреўлер келсе, я көзлерине тикке қарап, я сәлемдескен қолын жаздырмай қысып турып, бурын дийўана болып жүрип билгени бойынша, оның кимлигин, хал-жағдайы қандайлығын айтыўын бираз күнге шекем тоқтатпады (Т.Қайыпбергенов).
— Сен усындай астарлы, паңқылдақ сәзинди қойсан-ә! (Т.Қайыпбергенов).