ОМБАЛАЎ
Қарақалпақша
ф. 1. Қалың қардан, қумлық топырақлы жерден жүре алмаў.
Қарға омбалап жығыла беремен (Г.Изимбетов).
Гүлмыйығы сепсип хәң ашқан арба, Гейде турып қалар омбалап қарға (И.Юсупов).
2. Бет алдынан қулаў, жығылыў, сүрнигиў.
Аттың тери басылғанша егленип, соң ат пенен төбеге көтерилди.
Аттың аяғы қумда омбалады (К.Кәримов).
Әжел бүркип ракеталар ҳалласлап, Посқынлар шөл-қумда омбалап атыр (И.Юсупов).
Қарға омбалап ол келип жүрди, Жекке өскен емен қасына (И.Юсупов).