МӘКИРИЎ
Қарақалпақша
кел. 1. дин. с. Таза емес, қадал емес, жаман нәрсе тийген, кир, патас.
— Туўры, шариятта нашарлар еркекке тикленип қарамаўы керек, хаялға өз еринен басқаның жүзи мәкириў (К.Султанов).
2. дин. с. Улыўма мусылман әўладының ишиў-жеўине, пайдаланыўына тийисли болмаған аўқатлық зат.
Пушықты көтерип баратырған, орыстан алған мәкириў ақшаның пуўы ғой (Н.Бөрекешов).