КҮН ТУТЫЛЫЎ
Қарақалпақша
1. Жердиң өз көшеринде айланып турғанда ай менен жердиң ортасына күн түсип қалып қояды, сол ўақытта күнге айдың сәулеси түсип қызарып кетеди (ол гүтин ямаса ярым болып түсиўи мүмкин).
Ат тозаңынан шаң шыққан күни күн тутылып, қараңғы зимистан болды, Қоблан жатқан шәшмениң сыртынан қалмақлар алпыс қабат қурсап турды («Қоблан»).
2. аўыс. Халықтың басына аўыр аўқалдың түсиўи, аўыр жағдайға ушыраўы, қыйыншылық жағдайдың болыўы.