ЗӘУЛИМ
Қарақалпақша
р. 1. Бәлент, биик, жоқары, шың.
Алдында зәулим терек тур (Ө.Айжанов).
2. Биреўге қорқыныш туғыру, машқалаға түсиру, қиыншылық келтиру.
Аяққа, қолға, мойынға салынатын темирден иеленген кисен.
Қутырып келген душпанның басына зәулим салғай салды (Ә.Шамуратов).
3. Қыстаў, асықтыру, мәжбүрлеў.