ГЕЎЕК
Қарақалпақша
ат. 1) Бир нәрсенин ишиниң бос, ашық жери (үңгири).
Уллы жатар ўағында бир таўдың геўеги дус келди («Мәспатша»).
Өз ярымды таный алсам қәнекей, Қаңғаладым бир пуш геўек дәнедей, Ишке буўып, сақлап дәртли сырымды, Жүрген едим сыртым пүтин әнедей (Г.Изанова).
2) аўыс. а) пәмсиз, пәми алыспайтуғын анқаў, аўыш.
Балаңыз күтә босаң, геўек (А.Бекимбетов).
б) надан, наданлық.